Categorie: Sandra M.E. Jacobs

“Ja, maar, als je toch niks te doen hebt, dan kunnen we toch afspreken?!? Pleassse … ik mis je!”

“Nope. Niks doen is voor mij niet niks doen, he? Dat is KEIHARD werken!”

De lucht nog ijl.
Vogels net wakker.
De sneeuw vast op het dak.
Goud de zon.
Net als jouw appbericht.
Dat mij doet stralen.
“Goodmorning Sunshine”
Yep, weer een nieuwe dag.

“Kijk eens naar buiten, San! Jupiter schittert onder de maan!”
“Ehm, ik kan de maan helemaal niet vinden,” antwoord ik vanuit de achtertuin.
“Zo bewolkt bij jou?”
“Nee, mijn bril niet op.”

“Ik ben er weer!” roep ik tegen mezelf als ik thuiskom.
Het was een rit door de mist met steeds nét niet kop-staart-botsingen.
Echt… mensen rijden alsof het leven niet eindig is…

Je wilt me knuffelen.
Ik klim op een bankje.
Terwijl je me bijna platdrukt, komt de suppoost op ons af.
Ik moet van het bankje af.
Wij denken dat hij jaloers is.

foto STRAAT, museum voor Straatkunst Amsterdam (NDSM werf)

“Is het broodje kipburger van vandaag lekker?”, vraag ik de kok.
En ja, het zou gek zijn als hij daarop ‘nee’ zou zeggen.
Maar, dat was wél een eerlijker antwoord geweest.

Ik blijf haken terwijl ik over de markt op de Hof slenter.
“Die KUTkeitjes ook!”
“Hoho, dame!” hoor ik iemand achter mij brommen.
Ik draai me om en … stort potsierlijk ter aarde.

Je ontglipt me.
Snel
duik je onderlangs.
Je rolt
van mijn linkertiet naar de rechter.
Zonder na te denken ’tiet’ ik je terug
mijn blender in.
En trek een schone bloes aan.

Je kruipt tegenover me op een oefenmatje.
Naast jouw ligt jouw partner.
Jij draagt een shirt van Victoria’s Secret.
Jouw partner ziet er wat lullig uit.
Nu slaat mijn fantasie op hol.

Groots in jouw feloranje werkpak,
kon ik je niet over het hoofd zien.
Ik bots tegen je aan.
Of ik je niet zag, vraag je.
Juist wel!
Ik wilde je ff aanraken…

Je komt me halen voor het buikspierkwartiertje.
Je bent zo gelukkig dat ik met je meeloop
dat je struikelt over niks.
Ik vang je op. Je laat mijn hand niet meer los…

In het Soesterkwartier laten mannen in werkpakken honden uit. Een timmerman springt op zijn fiets. Hij zwaait. Mijn opa stond op de barricade voor de vrije zaterdag. Ik hou van eerlijk werk.

Niets meer nodig.
Nastomend naakt.
Lieve woordjes.
Zachte lijven.

Wij.
Overal.
Alles.

Verstrengeld.
Samenademend.
Helemaal één.

Langzaam vallen we in slaap …
Dan gaat jouw telefoon.
Realiteit blijft eindbaas.
Je wordt thuis verwacht.

Mijn date vroeg wie hier nog meer woont, toen hij mijn kapstok zag en er toch echt verder niemand in huis was. En nu heb ik ook nog voor een weeshuis gekookt …

“Haal je huissleutel er maar vanaf”, zei je voordat je mijn autootje optakelde. “Anders sta ik vannacht al in je slaapkamer.”
Die sleutel werd overbodig. Mijn deur ging op een kier.