Auteur: Sandra M.E. Jacobs

Vanachter donkere glazen kijk ik de wereld in, maar ziet de wereld mij dat niet doen, overzie ik voldoende om mij veilig te kunnen rondbewegen, maar hou ik focus … op dichterbij mezelf.

Zon, zand & brandingzwieren is volgens mij de beste manier om beterschap te vieren.

Koortsvrij gloeiend met frisse lucht in de longen & beweging in het lijf.

Strand. Je bent me dierbaar.

“Kom maar door met die bloemen!”, zeg ik met griepstem als de bezorgdienst voor de deur stopt … en bij de buren aanbelt.

Niet lang daarna staat schrijfmaatje Onno voor mijn deur …

Als de bel gaat staat de buurman voor de deur met in zijn handen een bord hete linzensoep.
De buurvrouw hoorde mij hoesten, dus ik moet gezonds eten.
Mijn stem is zoek …

Vandaag bezocht ik (eindelijk) de solotentoonstelling ‘Inside Out’van Mona Hatoum in Kunsthal KAdE.

Indrukwekkend werk. Pijnlijk actueel.

Zoals deze wereldbol. Hot Spot. Vlammend rood als in opwarming en onrust en conflict.

Mijn moeder is een socialist in hart & nieren en principieel Republikein, dus draaide ik de bovenlaag van de Oranje TomPouce voor haar om.

Zo kon ze onbesmuikt meesmullen van dit lekkers.

Hartverwarmend waren de momenten dat jonge kinderen in hun portemonneetje zochten naar wat kleingeld voor ons trommeloptreden op Koningsdag.

De wereld is helemaal niet rot. Volwassenen doen alleen maar zo.

Koningsdag, ik ben er niet van, want Republikein.
Behalve als we optreden op de kleedjesmarkt!
Dan pak ik mijn trommel op en trek een oranje-achtig outfitje aan.
Ook dát is een principe.

Na een reeks lessen over wie aardig, grappig en/of serieus is in het Spaans, zegt Flagstaff: “¡Al die meningen! In het bos is het simpel, daar is een beer gewoon een beer.”

Ik vond dat ik wel een bloemetje had verdiend, dus daar heb ik mijzelf op getrakteerd.

Nadeel is dat ik ze zelf moet betalen, voordeel dat ik ze zelf kan uitkiezen.

Mijn tuintje ontpopt zich als een kleine, edoch strijdvaardige mens- en diervriendelijke ‘rebel with a cause’: laten zien hoe mooi de wereld kan zijn.

Ik denk dat ik hier blijf.

Altijd.

Vroeger stuurden we onze correspondentie tussen Nederland en Nigeria met de medewerkers van de Leprastichting mee.

Nu speel jij piano voor me terwijl we beeldbellen tussen Vlissingen en Amersfoort.

#NothingIsPermanentInLifeAllExceptForChange* [Stephen Marley]

Vanachter mijn keukenraam applaudisseer ik voor de man die het na verschillende pogingen gelukt is om te fietsen.
Hij komt van ver en ik wens hem dat hij nog veel verder komt.

Op jouw vraag of de kruk naast mij nog vrij is, antwoord ik gevat dat ik die voor jou heb bewaard.
“Dat hoopte ik al”, antwoordt jij en schuift nog iets dichterbij …

Mijn nieuwe collega is hunter. Hij vindt alles wat iemand zoekt.
“Als jij mij zegt wat je voor vlees wilt, zorg ik dat je precies dát krijgt.”
Dusss … who needs datingapps?!?

Hij praatte niet, at niet, snurkte niet, poepte niet, zette de kliko niet buiten, kookte nooit, repareerde niks en mocht toch altijd tussen mijn ti*ten slapen.

Aap. Was (!) 30 jaar mijn bedgezel.

Na een boek waarin de aangrijpende gruweldaden mij terug slingerden naar trauma’s van een ooit op vredesmissie uitgezonden ex-lover, vind ik een lieveheersbeestje in mijn logeerbed.

Oorlog is altijd zinloos geweld.

Voor Studio Oinc™ maak ik ‘Jouw LievelingsDier’ Dit lieveheersbeestje is één uit de serie ’tuindiertjes’.

De storm heeft het afdekzeil de achtertuin doorgeblazen. Naakt staat het tuinsetje in de kou. Preuts klapt de stoel zich verder in. De tafelpoten blijven fier overeind. Die schamen zich voor niemand.

Neef, terug van wereldreis, vond het surfen op de Caribische golven het meest imposant. “En oja, de schildpadden en dolfijnen … en … en … de reisguy was zóóó chill! Net als jij!!!”

Schatjuh!!! ♥

Verloren staat het roestige draaihekje in het gras. Volledig nutteloos geworden. Samen met de betonblokken, die ooit de route bepaalden. Vergane glorie. Ik besluit ze te eren en vervolg piepend mijn weg.

Dat is niet meer alleen plassen, zeker niks meer alleen eten en vooral héél veel knuffelen, want “hee, zag ik jou daar nou toch echt even zitten te NIKSen?!?”

Daten anno 2025 vraagt meer van onze psychologische zelfanalyse dan ooit. De vraag wat voor persoonlijkheidstype ik ben moet ik vooralsnog onbeantwoord laten. Ik heb eerst een studie afko’s te doen.

Amersfoort is óók leuk. Daar wonen tenslotte mijn meeste vrienden. En zo geniet ik van een inmiddels enigszins traditioneel biertje op de zaterdagmiddag. Onder de Linde ditmaal. Met nachos. Ook sortof traditioneel.

Als iemand opmerkt dat je op SocialMedia niet ziet dat je zo klein bent, mag je dan zeggen: “Dat jouw kont zo uitgezakt is ook niet”?

Ik vraag dit voor een vriendin.

Schrijven aan mijn roman kan ik natuurlijk thuis, maar ook ergens anders. Aan een waterplas bijvoorbeeld. Met eten & drinken bij de hand. Net als sauna & bubbelbad & dubbele wastafel. En eekhoorntjes. Zo gezellig.

Ik werk aan mijn eerste roman met Zoë Zapato in de hoofdrol. Omdat het lastig blijft om thuis in alle rust aan het verhaal te schrijven, boek ik af en toe een weekend een lekker luxe huisje en ga ervandoor met mezelf, badjas & laptop.

Als jij luidkeels aan jouw vrienden vertelt dat jouw ex-vriendinnetje niet goed kon zoenen, zou ik jou graag vragen wat jij deed toen jullie dat deden.

Shaming is zooo not done … *

‘denk na voordat je doorstuurt‘ is een campagne van KPN,
gericht op het verminderen van online pestgedrag 

Je appt: “Jouw verschijning overtrof mijn verwachtingen! Wat een dynamische, charismatische & absoluut sexy dame! Heerlijk onconventioneel met flair, présence, intelligentie, gedurfd, open, levendig, vrouwelijk … ♥ ”

… maar vraagt niet wat ik van jou vond …

foto streetart in Gandía (España)

Met de schouders opgetrokken en ons hoofd die in kragen weggedoken, stappen we fier door Amsterdam.
“Kou is slechts een emotie”,  zegt mijn neef klappertandend,
“dus die zetten we gewoon even uit.”

Na 4 dagen ‘eenzame opsluiting’ ben ik weer fully recharged. Joyed missing everything, van expositie-openingen tot nieuwjaarsborrels, van dansfestijnen tot etentjes en alles daaromheen.

Morgen kleed ik me weer aan.
Denk ik.

Mijn maatje rekent af en stuurt mij een betaalverzoek. Zo doen wij dat.
“Ik stuur nooit een Tikkie”, zegt de eigenaar.
“Dan ga ik volgende keer met jou uit eten”,  zeg ik.

De beste avonden zijn toch echt die middenin de week met een karaf die fles blijkt te zin en desondanks niet meer mee naar huis hoeft.

Ze waren nog nooit zo lang bezig met vier paneeltjes, deze twee jonge dochtervaders, maar ja, de tits & clits & seksuele vrijheid van de vrouw waren dan ook volop onderwerp van gesprek vandaag.

Er werden zonnepanelen gelegd op het dak van mijn atelier
en ja, daar hangt het vol met blote vrouwen, innige omhelzingen en kunstige clits,
en als ik iets leer dan is het wel dat gesprekken met jonge kerels hierover prachtig zijn.