Auteur: Onno Weggemans

“Dat lijkt nergens op, daar lusten de lezers geen brood van,” zeg ik tegen de man achter de laptop. “Bemoei je met je eigen zaken,” snauwt mijn pseudoniem. “Ga liever iets nuttigs doen.”

Mijn spannende Amersfoortse Teo Tieland verhalen schrijf ik onder het alter-ego Bato Baksteen. Dat zorgt soms voor verwarring:

Schrijver

Ik ben een gespleten persoonlijkheid. Ik ben Bato en Onno. Soms raken die twee in de war. Dan noem ik mijn vrouw Marjan en loopt Teo Tieland een rondje met de hond.

Verrassend: je gaat in Flehite naar de schilderijenexpositie Wolter & Water en de meeste indruk maken vijf met touw geknoopte en wol bekleedde verstilde kruikdruppels, een installatie van Jolanda Meulendijks.

Vanuit zijn nis schuin achter het podium luistert de heilige Rochus ademloos naar de prachtige vioolklanken die zijn kille Kapel verwarmen. Als de laatste noot heeft geklonken, applaudisseert hij in vervoering mee.

‘Onno schrijft de wereld mooier’, verkondig ik op mijn website.
Elke werkweek begin ik daarom met een uitgebreide wandeling langs de Eem. Woorden hebben de ruimte nodig om op papier te stralen.

Hordes toeristen leggen met fototoestellen en mobieltjes de grote pissende ijsbeer voor museum Flehite vast.
Daarna snellen ze voort naar een volgend snackmoment.
De kunst in het museum laten ze links liggen.

De Aegtenkapel is maar voor de helft bezet. Op het programma staan klassieke werken van Ardès, Britten en Moessorgski. “Mensen willen steeds meer entertainment en minder diepzinnigheid,” sombert de vrouw naast me.

Ooit waren het naamloze klinkers tussen de weilanden in Hoogland-west. Nu is het weggetje geasfalteerd en heet het een vogelboulevard. “Vooruitgang,” u zegt het. De foeragerende zilverreigers trekken zich er niets van aan.

Welke ambtenaar heeft ooit het woord ‘vogelreservaat’ bedacht? Reservaten zijn gevangenissen zonder muren.
Ik sta op de vogelboulevard en luister naar het korte gegak van overvliegende brandganzen. Zij vliegen waarheen zij willen.